Gemaakt met Sparkle

Weten

Henk staat voor het raam. De wind speelt met een verkiezingsposter die  los gekomen is van zijn bord. “Die zal niet in de raad blijven plakken” denkt Henk. Henk wacht op Alie. Jaren getrouwd, de sleur stukadoort de muren van hun tussenwoning aan de Parmentellenstraat 34. Henk hoort de versleten huisdeur sleutel schuifelen in het uitgesleten slot.  De TV kwettert de lokale uitslagen. “ Ben je nu gaan stemmen?” vraagt Alie. Ze kent het antwoord. “Naar mij wordt toch niet geluisterd!” “Omdat je weinig te vertellen hebt! Je bent altijd tegen. Trouwens, dan had je deze verkiezingen je kans gehad. Er zaten partijen tussen die als enig programma punt hadden, dat ze ertegen waren !”. “En terecht” mompelt Henk starend uit het raam. “Ze doen toch wat ze zelf willen”. De TV overstemt zijn woorden. De presentator laat weten dat minder dan 50% van de stemgerechtigden hun stem hebben uitgebracht. “Zie je nu wel” zegt Alie “ het hele jaar heeft 100% een mening, maar als het erop aankomt doet maar 50% mee”. Henk pakt boos zijn mobiele telefoon en valt in de bank. Scroll. Scroll. Henk’s blik dwarrelt over de Facebook berichten van mensen die wel gelukkig zijn. “ Hier, wat vindt je hier van?” roept Henk. “Boze vastgoed baas dreigt uit Heerlen te vertrekken na verloren verkiezing”. “ Het enige leuke is dat de vastgoed baas wel een hele passende naam heeft” “Hoezo?” Roept Alie uit de keuken. “Van de Mortel… voor een vastgoed baas… in Limburg had hij “sjpieës” geheten!”. “Ik snap het niet” verontschuldigt Alie zich terwijl ze twee kopjes koffie op tafel zet”. “Laat maar” verzucht Henk. “Op wie heb jij dan gestemd?” wil Henk weten met een ondertoon die doet vermoeden dat hij weinig vertrouwen heeft in het politieke inzicht van Alie. “Waarschijnlijk heb jij je weer laten in palmen?” “Ik vertel het je niet eens” zegt Alie bits. Dochter Natasha komt de kamer binnen. “Wat eten we vandaag mam?” “Tomatensoep” is het antwoord. “Lekker, mag mijn nieuwe vriend ook mee eten?” Vraagt Natasha. “Tuurlijk mag Emile mee eten” “Heb je daarna ook worstenbroodjes, vindt ie lekker”. “Jazeker, gromt Henk “Sleep maar binnen, moeders wil is wet!”

COLUMNS 

(Selectie)

Rode mier

Wat kan een mens toch weinig weten. Wat kan een mens toch zelfgenoegzaam zijn als het gaat om kennis. Ikzelf voorop. Deze week werd ik weer pijnlijk geconfronteerd met mijn eigen onvolkomenheid. Ik achtte mijzelf belezen en geïnteresseerd. Met gemak diep ik een sonnet van Shakespeare op, teken u de in chronologische volgorde de veldslagen van de Tweede Kruistocht en met speels gemak citeer ik uit de verzamelende werken van W.F. Hermans. Tot deze week. Ik dacht veel te weten. Ik meende te kennen. Totdat ik las over de ingebruikname van de mierentunnel. Ik wist niet van het bestaan. De Brunssemerheide is twee mierentunnels rijker. De rode bosmier is in gevaar. Door de toegenomen drukte wordt hij regelmatig door bezoekers vertrapt en het insect is kwantitatief op zijn retour. Tot deze week wist ik niet beter dat de rode bosmier een “kolere” beest was, die vervelend weet te bijten als je picknick kleed per ongeluk over zijn mierenhoop legt. Met verbazing las ik van de importantie van deze kleine werker. Hij ruimt rotzooi op en dient als voedsel. Wat een leven. De rotzooi van anderen opruimen en dan opgevreten worden door de vogels. Gelukkig gebeurt dat bij onze jongens van de RD4 niet. De mier is een druk baasje. Tilt meerdere malen zijn eigen gewicht. Waarom, vraagt eens mens af. Als hij zijn tijd zou besteden aan zich uit de weg maken, inplaats van zijn meermalen zijn eigen gewicht zeulen, hadden we geen mierentunnels nodig. Goed dat ze er zijn. De mierentunnels. Gelukkig is de tunnel niet aangelegd door Camiel Eurlings. Nee, daar hebben ze de mier aan, aan vertraging. En aangezien het rode mieren zijn, ga ik ervan uit dat de tunnels middels motie door de SP worden gefinancierd. Na de dassen burcht, de otter dam en de slangen kuil, nu ook een mierentunnel. Een soort buitenring voor de mier. We hebben alleen straks een klein viaduct nodig voor regenwormen en rotonde voor kevers. Volkswagen Kevers. We komen uit een periode van crisis. “Zoet en zuur” om maar eens met Rutte te spreken. Het zuur is achter de rug, het zoete ligt voor ons. Mierzoet.

Dettol

Het is allemaal de schuld van Dettol. Ouders die de gehele kleutertijd met desinfecterende doekjes kindermondjes lopen te deppen. Kinderen komen niet meer in aanraking met onze natuurlijke bacteriële omgeving en bouwen geen weerstand op. Eén blik op de app van buienrader en de eerste snotjes lopen al uit de neusjes. Sinaspril en baby Strepsil glijden met biologisch druivensap naar binnen. Het midden van de veertig is inmiddels voor mij in zicht. Ik hoor me steunen bij het opstaan en de laatste tijd veelvuldig het woord “vroeger” gebruiken. De tijd dat we appels uit de boom jatten en de worteltjes uit de moestuin trokken en het restje modder afklopten op onze vuil gespeelde “knickerbockertjes”. Eufemismen zijn de Dettol van de hedendaagse taal. Het woord “neger’ is in de ban. “Allochtoon” is te duidend en het scrabble rijkere “medemens met migratieachtergrond” is de oplossing. Inmiddels is ook het woord “kolonisten” verdwenen bij het befaamde bordspel kolonisten van Catan. Kolonisten heeft een nare bijsmaak. Een briljante strategie. Vermijd alle woorden waaraan iemand zich zou kunnen storen. In een wereld waar iedereen zich aan alles stoort. Een onmogelijke opgave. Zwarte Piet is inmiddels gesneuveld en nu wil een pressie groep het “cowboy en indianen spel” in de ban. Blijkbaar een verwijzing naar het suprematie gevoel van de Europese kolonist. Niets is meer veilig voor het spervuur van individuele meningen. Laten we maar stoppen het herontdekken van ons Romeins erfgoed. Naast “rare jongens” waren die Romeinen gewoon totalitaire heersers. Maak maar een einde aan de opbouw van het kasteel Schaesberg. Het geslacht van Schaesberg maakte deel uit van het feodaal systeem. Op de Buitenring voelt iedereen zich geëxcludeerd. We hebben geen nieuwe woorden nodig. Maar weerstand. Weerstand bouw je op door met de verschillen te schuren. Door te leren van verleden, niet door te verzwijgen. Hoe maken we een einde aan dit gezeik? Waarmee ik op geen enkele manier mensen met een urologische aandoening wil beledigen.

Oudejaarsconference 2014

“ Clement “

Oudejaarsconference 2012

“De Ark”